Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2011

Ανεβαίνω- Κ.Αθανασούλης

Πάρτε με στην αγκαλιά σας και πέστε μου: είσαι ζαλισμένος.
Βάλτε με να καθίσω με την συντροφιά σας και πέστε μου: είσουν πολύ μοναχός.
Στρώστε μου ένα κρεβάτι με απαλά χέρια και πέστε μου: πολύ κουράστηκες.
Πέστε το ο ένας στον άλλο πως από σήμερα μ'ανεβάζουν τα χέρια σας
σ' ένα φώς που γεννιέται μέσα σε μάτια αποφασισμένα.
Σύντροφοι αυτής της πορείας βγάλτε από μέσα μου
τη λάσπη που η ψυχή μου πατεί, λερώνεται κι αγωνίζεται να ξεπεράσει.
Πιο πέρα είναι ο καλοκαιρινός δρόμος. Λίγο πιο πέρα
ανθίζουν οι ακακίες, τραγουδούν οι σειρήνες. Και μεις βουλώνουμε τα αυτιά μας φοβισμένοι
μήπως χαθούμε μέσα σε μια γλυκιά μουσική.
Εμπρός λοιπόν. Τ' άστρο μου κρέμασε μια αχτίνα. Ανεβαίνω
κρατώντας αυτή τη φωτεινή κλωστή, αιωρούμαι στην αγκαλιά τόσων κινδύνων.
Αν πέσω, ας πέσω, όλα τα χέρια σας ανοιγμένα θα με κρατήσουν και δε θα πεθάνω ποτέ,
μέσα σ' αυτά τα αγαπημένα σας χέρια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου